داستان: راجع به شخصیتی به اسم اونیا است که داره تلاش میکنه بعد یک فروپاشی روانی زندگیش رو جمع و جور کنه. اسپویل داره❌ ----------------------------------------------------- خیلی دوسش داشتم؛خیلی. مثل این بود که توی بهترین زمان بهترین سریال رو انتخاب کرده باشم.جوری که من با شخصیت های اونیا و شونا ارتباط گرفتم واقعا عجیب بود. از بازی،کارگردانی و نویسندگی خانم Aisling Beaهم که نگم‌. نمیدونم شاید این همزاد پنداری من با این سریال به خاطر اینه توی بعضی موقعیت هاشون بودم و میدونم چه شکلیه. اونیا و شونا جفتشون با زندگی هاشون دارن سر و کله میزنند ولی باز هم اونقدری کنار هم هستن و هوای هم رو دارند که این نخ پاره نشه.اینکه شونا زمانی که داشت با عاقبت اخلاقی که بعد خیانت کردن به نامزدش داشت دست و پنجه نرم میکرد ولی باز هم نرفت به خواهرش بگه که بیشتر از این به هم نریزه یه درد ناگهانی بود که سراغ من اومد، انگار یکی آینه گرفته باشه جلوم تا بهتر خودم رو ببینم. پایان سریال رو دوست داشتم و به نظرم یکی از واقع بینانه ترین چیز هایی بوده که تا الان دیدم وخیلی به زندگی واقعی شباهت داشت. اون لحظه که ریچارد گفت کم حرف زدن اونیا و اروم شدنش رو دوست داره و اونیا با اینکه ناراحت شده بود اما میدونست رابطه بالا پایین و این چیز هارو هم داره و باهاش بریک آپ نکرد نشون داد چقدر سریال واقع بینانه است. شاید ما تو زندگی مون قرار نیست کسی رو پیدا کنیم که صد در صد از شخصیت ما خوشش بیاد ولی همینکه با هم تفاهم داشته باشیم خودش برای شروع خوبه و هرچی ادامه بدیم یادمیگیرم که با باگ های شخصیت طرف کنار بیایم و برعکس‌. اونموقعی که اونیا به مامانش گفت:« تو باید میومدی دنبالم، باید میومدی و منو میبردی خونه و حال منو خوب میکردی چون تو مامانمی» تیکه مورد علاقمه